{"id":172648,"date":"2026-01-22T11:00:03","date_gmt":"2026-01-22T10:00:03","guid":{"rendered":"https:\/\/www.change.inc\/?p=172648"},"modified":"2026-01-22T11:03:17","modified_gmt":"2026-01-22T10:03:17","slug":"deze-nederlandse-oplossing-voor-recyclen-composiet-van-windturbines-en-boten-wordt-op-industriele-schaal-toegepast","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.change.inc\/transities\/circulair-transitie\/deze-nederlandse-oplossing-voor-recyclen-composiet-van-windturbines-en-boten-wordt-op-industriele-schaal-toegepast","title":{"rendered":"Deze Nederlandse oplossing voor recyclen composiet van windturbines en boten wordt op industri\u00eble schaal toegepast"},"content":{"rendered":"

Ze zijn groot, sterk en heel moeilijk te recyclen: windturbinebladen. Althans, dat gold voorheen. Want het lectoraat Kunststoftechnologie van Hogeschool Windesheim heeft een methode ontwikkeld waarmee composiet wel degelijk gerecycled kan worden. Van dat materiaal, gemaakt van glas- of koolstofvezel en een kunststofhars als polyester of epoxyhars, worden rotorbladen gemaakt.<\/p>\n

Composiet van windturbinebladen recyclen<\/h2>\n

Het klinkt als een logische aanpak. Rotorbladen worden eerst geshredderd tot ‘vlokken’ en kunnen vervolgens met nieuw kunststofhars tot een nieuw composiet worden vermaakt. De vlokken van composiet, sprietjes van enkele centimeter lang, zijn daarmee een industri\u00eble grondstof voor nieuwe composietproducten.<\/p>\n

Toch was dat nog geen gangbare methode, legt Albert ten Busschen, associate lector van het lectoraat Kunststoftechnologie, uit. ‘Er wordt elders vooral onderzoek gedaan naar chemische recycling. Dan wordt composiet bijvoorbeeld gecontroleerd verbrand om de vezels eruit terug te winnen, of het wordt opgelost om de verschillende materialen te kunnen scheiden. Maar daar is tot op heden nog geen operationele industri\u00eble oplossing uitgekomen. Het vergt ook grote investeringen en heeft hoge operationele kosten.’<\/p>\n

\"Albert

Albert ten Busschen.<\/p><\/div>\n

Andere manieren zijn er ook. Zoals mechanische recycling. Dan vermaal je kunststoffen en kun je daar vervolgens een vulstof mee maken. Een prima idee, maar de businesscase is moeilijk: virgin vulstoffen zijn heel goedkoop.<\/p>\n

Tot voor kort was er daarom slechts \u00e9\u00e9n recyclemethode voor composiet operationeel. Daarbij wordt composiet vermalen en toegevoegd aan een cementoven. De kunststof in het materiaal verbrandt; de overgebleven vezels vormen een additief in het cement. ‘Dat wordt nu gezien als d\u00e9 methode om composiet te recyclen’, zegt Ten Busschen. ‘Maar echt circulair is het niet. Niet alleen wordt een deel verbrand, maar je krijgt ook een heel ander product.’<\/p>\n

Toepassing voor de Rotterdamse industrie<\/h2>\n

Het lectoraat van Windesheim pakte het daarom anders aan. Ten Busschen: ‘We wilden de waarde behouden die in composiet zit. We maken het weliswaar kleiner, maar de sterkte blijft.’<\/p>\n

\"\"

Installatie van de damwand in Almere.<\/p><\/div>\n

Toegegeven: met het nieuwe materiaal kunnen geen rotorbladen worden gemaakt. Daar is het niet sterk genoeg voor. Maar het is w\u00e9l sterk genoeg gebleken voor allerlei onderdelen van onze infrastructuur. Zoals een nieuwe damwand bij de Beatrixsluis in Almere, bestaande uit 80 planken van 20 meter. En zogenoemde geleidebalken in de haven van Delfzijl.<\/p>\n

Dat waren allemaal nog ‘demonstrators’: casussen die vooral dienden om het materiaal in de praktijk te testen. Maar inmiddels wordt de ‘Windesheim-methode’ ook toegepast door de industrie. De Circular Recycling Company (CRC) in Rotterdam shreddert oude windturbinebladen tot vlokken. Het recent opgerichte Rotterdamse bedrijf Compone maakt daar nieuwe composietproducten van.<\/p>\n

Logistieke uitdagingen<\/h2>\n

Windmolens vormen een grote stroom van composietafval. Rotorbladen hebben een ‘houdbaarheidsdatum’ van gemiddeld 20 tot 25 jaar, wat betekent dat de windmolens die in de jaren 90 en het begin van deze eeuw zijn geplaatst, nu als afval op de markt komen. ‘Omdat we steeds meer windmolens plaatsen, is dit een groeiende materiaalinstroom’, zegt Ten Busschen. In onder meer de VS worden de rotorbladen gestort of zelfs begraven, maar in Nederland is dat verboden. Bovendien is er weinig ruimte voor, lacht de onderzoeker.<\/p>\n